چه دیار اسرارآمیزی است دیار اشک!

 

هنوزم هر وقت دلم می گیره شازده کوچولو  ...

 

 

 

روز پنجم باز سرِ گوسفند از یک راز دیگر زندگی شهریار کوچولو سر در آوردم. مثل چیزی

که مدت‌ه‌ا تو دلش به‌اش فکر کرده باشد یک‌هو بی مقدمه از من پرسید:

-گوسفندی که بُتّه ها را بخورد گل ها را هم می‌خورد؟

-گوسفند هرچه گیرش بیاید می‌خورد.

-حتا گل‌هایی را هم که خار دارند؟

-آره، حتا گل‌هایی را هم که خار دارند.

-پس خارها فایده‌شان چیست؟

 من چه می‌دانستم؟ یکی از آن: سخت گرفتار باز کردن یک مهره‌ی سفتِ موتور بودم. از

این که یواش یواش بو می‌بردم خرابیِ کار به آن سادگی‌ها هم که خیال می‌کردم نیست

برج زهرمار شده‌بودم و ذخیره‌ی آبم هم که داشت ته می‌کشید بیش‌تر به وحشتم

می‌انداخت.

-پس خارها فایده‌شان چسیت؟

شهریار کوچولو وقتی سوالی را می‌کشید وسط دیگر به این مفتی‌ها دست بر

نمی‌داشت. مهره پاک کلافه‌ام کرده بود. همین جور سرسری پراندم که:

-خارها به درد هیچ کوفتی نمی‌خورند. آن‌ها فقط نشانه‌ی بدجنسی گل‌ها هستند.

-دِ!

و پس از لحظه‌یی سکوت با یک جور کینه درآمد که:

-حرفت را باور نمی‌کنم! گل‌ها ضعیفند. بی شیله‌پیله‌اند. سعی می‌کنند یک جوری تهِ

دل خودشان را قرص کنند. این است که خیال می‌کنند با آن خارها چیزِ ترسناکِ

وحشت‌آوری می‌شوند...

 

لام تا کام به‌اش جواب ندادم. در آن لحظه داشتم تو دلم می‌گفتم: «اگر این مهره‌ی

لعنتی همین جور بخواهد لج کند با یک ضربه‌ی چکش حسابش را می‌رسم.» اما

شهریار کوچولو دوباره افکارم را به هم ریخت:

-تو فکر می‌کنی گل‌ها...

من باز همان جور بی‌توجه گفتم:

-ای داد بیداد! ای داد بیداد! نه، من هیچ کوفتی فکر نمی‌کنم! آخر من گرفتار هزار

مساله‌ی مهم‌تر از آنم!

هاج و واج نگاهم کرد و گفت:

-مساله‌ی مهم!

 

مرا می‌دید که چکش به دست با دست و بالِ سیاه روی چیزی که خیلی هم به نظرش

زشت می‌آمد خم شده‌ام.

-مثل آدم بزرگ‌ها حرف می‌زنی!

از شنیدنِ این حرف خجل شدم اما او همین جور بی‌رحمانه می‌گفت:

-تو همه چیز را به هم می‌ریزی... همه چیز را قاطی می‌کنی!

حسابی از کوره در رفته‌بود.

 

موهای طلایی طلائیش تو باد می‌جنبید.

-اخترکی را سراغ دارم که یک آقا سرخ روئه توش زندگی می‌کند. او هیچ وقت یک گل را

بو نکرده، هیچ وقت یک ستاره‌را تماشا نکرده هیچ وقت کسی را دوست نداشته هیچ

وقت جز جمع زدن عددها کاری نکرده. او هم مثل تو صبح تا شب کارش همین است که

بگوید: «من یک آدم مهمم! یک آدم مهمم!» این را بگوید و از غرور به خودش باد کند. اما

خیال کرده: او آدم نیست، یک قارچ است!

-یک چی؟

-یک قارچ!

حالا دیگر رنگش از فرط خشم مثل گچ سفید شده‌بود:

-کرورها سال است که گل‌ها خار می‌سازند و با وجود این کرورها سال است که برّه‌ها

گل‌ها را می‌خورند. آن وقت هیچ مهم نیست آدم بداند پس چرا گل‌ها واسه ساختنِ

خارهایی که هیچ وقتِ خدا به هیچ دردی نمی‌خورند این قدر به خودشان زحمت

 

می‌دهند؟ جنگ میان برّه‌ها و گل‌ها هیچ مهم نیست؟ این موضوع از آن جمع زدن‌های آقا

سرخ‌روئه‌یِ شکم‌گنده مهم‌تر و جدی‌تر نیست؟ اگر من گلی را بشناسم که تو همه‌ی

دنیا تک است و جز رو اخترک خودم هیچ جای دیگر پیدا نمیشه و ممکن است یک روز

صبح یک برّه کوچولو، مفت و مسلم، بی این که بفهمد چه‌کار دارد می‌کند به یک ضرب

پاک از میان ببردش چی؟ یعنی این هم هیچ اهمیتی ندارد؟ اگر کسی گلی را دوست

داشته باشد که تو کرورها و کرورها ستاره فقط یک دانه ازش هست واسه احساس

وشبختی همین قدر بس است که نگاهی به آن همه ستاره بیندازد و با خودش بگوید:

 

«گل من یک جایی میان آن ستاره‌هاست»، اما اگر برّه گل را بخورد برایش مثل این است

که یکهو تمام آن ستاره‌ها پِتّی کنند و خاموش بشوند. یعنی این هم هیچ اهمیتی

ندارد؟

دیگر نتوانست چیزی بگوید و ناگهان هِق هِق کنان زد زیر گریه.

 

حالا دیگر شب شده‌بود. اسباب و ابزارم را کنار انداخته‌بودم. دیگر چکش و مهره و

تشنگی و مرگ به نظرم مضحک می‌آمد. رو ستاره‌ای، رو سیاره‌ای، رو سیاره‌ی من،

زمین، شهریارِ کوچولویی بود که احتیاج به دلداری داشت! به آغوشش گرفتم مثل گهواره

تابش دادم به‌اش گفتم: «گلی که تو دوست داری تو خطر نیست. خودم واسه

گوسفندت یک پوزه‌بند می‌کشم... خودم واسه گلت یک تجیر می‌کشم... خودم...»

بیش از این نمی‌دانستم چه بگویم. خودم را سخت چُلمَن و بی دست و پا حس

می‌کردم. نمی‌دانستم چه‌طور باید خودم را به‌اش برسانم یا به‌اش بپیوندم...p

 

 چه دیار اسرارآمیزی است دیار اشک!

 

 

 

 

 

/ 3 نظر / 21 بازدید
طاهره.س

سلام عسیسمممممممممممممم[لبخند][لبخند][لبخند] من همیشه دوستت دالم هوالتاااااااااااااااااااااااااااااااااااااا[بغل][بغل][بغل][بغل][بغل][بغل][بغل][بغل][بغل][بغل] مواظب خودم هم هستم چون خدا جونم مواظب منه[ماچ][ماچ][ماچ] راسی دیگه هر آهنگی می خو ای بذار تو بلاگت دیگه از این جور چیزا غمگینم نمی کنه[قلب][قلب][قلب][قلب]

شازده کوچولو

http://mquest.blogfa.com/post-5320.aspx

محمدرضا

من هم هر وقت دلم می گیره اگه دم دست باشه شازده کوچولو می خونمبا اینکه دهها بار خوندمش